De kunst van de ontmoeting wordt beoefend in de rusthuizen van het OCMW! Contact leggen of herstellen met bejaarden die moeite hebben om te communiceren vraagt speciale aandacht. De middelen die daarbij gebruikt worden zijn behoorlijk creatief. Waarom een clownsneus? Dat leggen we hier uit.

Een clown, of hij nu triest of blij is, naïef of plagerig, spreekt jong en oud aan en tovert bij iedereen een glimlach tevoorschijn. Als hij - empathisch of opgewekt - zijn entree maakt in het rust- en verzorgingstehuis van het OCMW, Albert De Latour of De Kriekenboomgaard, ontvouwt zich een compleet kleurenpalet. Doffe gezichten klaren op, sommige bewoners krijgen zin om te dansen of te zingen en mensen die gewoonlijk in stilzwijgen gehuld zijn, vinden soms hun stem terug.

Onder het masker gaan onvermoede rijkdommen schuil!
Onder zijn make-up kan hij, met zijn ogen en grimassen, veel verschillende gevoelens en emoties vertolken. Omdat hij vanuit het circus de dagdagelijkse omgeving binnenwandelt, zorgt de clown ervoor dat mensen de wereld rondom anders gaan bekijken. Ook kan hij op een zachte manier vragen stellen bij wat er fout gaat, wat kwaadheid opwekt, wat mank loopt.
In de dialoog die tot stand komt in een komisch of empathisch relatiespel, krijgt de relatie tussen verzorgende en verzorgde andere dimensies. De relatie verzorgen is namelijk even belangrijk is als het lichaam verzorgen. Het hoofddoel van de "relationele clowns" is moreel lijden en ontreddering van de bewoners te voorkomen, op te vangen en te begeleiden met het doel spanningen of zorgen over een medische ingreep te verzachten. "Samenzijn is een kunst", zegt het verzorgend personeel over het gebeuren van de ontmoeting, waarbij "respect wordt getoond voor ieders problemen, graad van hulpbehoevendheid, communicatie- en contactstoornissen of eventuele gevoelens van wanhoop".